Przystanek nr 1
Jezioro Rakutowskie – rezerwat ornitologiczny (wieś Krzewent).
Ostoja ta leży na Kujawach; na południowy wschód od Włocławka, między miejscowościami Kowal i Gostynin, 10 km na południe od Zbiornika Włocławskiego, w województwie kujawsko- pomorskim. 300-hektarowe, eutroficzne jezioro z wieloma zatokami leży w rozległym, płytkim obniżeniu terenu, a jego maksymalna głębokość sięga zaledwie 2,8 m. Najwięcej wody w jeziorze jest wiosną i wtedy zajmuje ono największą powierzchnię; po tym okresie lustro wody systematycznie się zmniejsza. Po intensywnych opadach misa jeziora dynamicznie się napełnia. Linia brzegowa w jednym roku może oddalić się w niektórych miejscach nawet o 100–200 m w stosunku do stanu wiosennego. W toni wodnej rośnie dużo krzaczastych glonów – ramienic, dno jest wszędzie muliste, jasne od dużej ilości wapnia. Strefa brzegowa, to bardzo szerokie szuwary z trzciną, pałką i oczeretem, a na bardziej suchym przedpolu rośnie kłoć wiechowata. Szuwary te zajmują ponad 100 ha i są istotnym elementem krajobrazu. W granicach ostoi mieszczą się 2 rezerwaty przyrody: Jezioro Rakutowskie i Olszyny Rakutowskie, łącznie stanowiące siódmą część całego, mającego 4,4 tys. ha powierzchni Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 „Błota
Rakutowskie”. Ostoja ważna głównie dla ptaków wodno-błotnych w okresie lęgowym oraz podczas pierzenia i migracji. Jesienią, na noclegowisko co wieczór zlatuje się do 3000 żurawi ( żuraw ), żerujących za dnia na okolicznych polach i łąkach. Pierzą się tu blaszkodziobe i czaple , żerują bieliki i inne ptaki szponiaste; w płytkich wodach i na odsłoniętych błotach spotkać można wiele gatunków ptaków siewkowatych. Różnorodność siedlisk w obrębie ostoi sprawia, że i inne, pospolitsze ptaki zatrzymują się tu masowo w czasie wędrówek. Do niedawna mieściła się tu duża kolonia rybitwy czarnej ( rybitwa czarna ). Na tym terenie występuje też wiele gatunków ssaków w tym m.in.: gronostaj, wydra, bóbr, łoś. We wrześniu z olszyn słychać rykowisko jeleni. Z ciekawszych gatunków flory spotykamy kłoć wiechowatą i pływacza zwyczajnego. W ciągu całego sezonu teren jest trudno dostępny ze względu na szerokie trzcinowiska i ogólnie podmokły charakter. Przez część ostoi poprowadzi ścieżka przyrodnicza, zaczynającą się we wsi Świątkowice na południowym zachodzie i okrążającą oba rezerwaty, wiodąc na wschód i dalej na północ i zachód. Wiosną, gdy wody jest najwięcej, najdogodniejszym miejscem do obserwacji są okolice wsi Krzewent po wschodniej stronie jeziora, w której się obecnie znajdujemy. Znajduje się tu drewniana wieża obserwacyjna. Z wieży roztacza się rozległy widok na jedną z zatok jeziora oraz płycizny i trzcinowiska, a horyzont zamykają olsy na południu i południowym zachodzie. W lesie z ciekawszych gatunków gnieżdżą się bocian czarny, bielik, orlik krzykliwy, kobuz, dzięcioł średni i muchołówka mała, a z jeziorem i szuwarami związane są łabędzie nieme, perkozek, perkoz dwuczuby, wodnik, kropiatka, zielonka, bąk, bączek, błotniak stawowy  a z podmokłymi łąkami krwawodziób, kulik wielki, kszyk i czajka . Podczas spaceru między szuwarem, a wierzbowymi zaroślami można spotkać gąsiorka, srokosza, rzadziej dudka czy jarzębatke. Lato to koniec lęgów, czas pierzenia ptaków i początek wędrówek. Ostoja jest miejscem pierzenia się blaszkodziobych i żerowania siewkowców. Spotkać można tu większość krajowych kaczek, biegusy, brodźce , bataliony , bekasy (także dubelty ), sieweczki a także czaple białe (jednorazowo nawet do 65 osobników), czaple nadobne oraz żurawie . W powietrzu widać ptaki drapieżne – miejscowe bieliki, błotniaki stawowe , kobuzy oraz wędrowne rybołowy, kanie i inne.  Przez ten obszar wędrują też małe ptaki wróblowate, a największej uwagi godna jest regularnie żerująca tutaj wodniczka. Ptasia jesień na Błotach Rakutowskich jest w zasadzie rozwinięciem drugiej połowy lata –przybywa kaczek, czapli i przede wszystkim żurawi, dla których jest to jedno z ważniejszych w kraju miejsc odpoczynku w trakcie wędrówki (we wrześniu 2009 r. naliczono na wieczornym zlotowisku blisko 3000 osobników). Wieczorne zlotowiska najlepiej obserwować z wieży obserwacyjnej w Krzewencie. Znacząco zmniejsza się liczba siewek, a pojawiają się gęsi – najpierw gęgawy, potem gęsi zbożowe i gęsi białoczelne. Na wodzie zatrzymują się stada przelotnych kaczek. Latem i jesienią w pobliżu Krzewentu stacjonuje punkt badania wędrówek ptaków – niewątpliwą atrakcją jest odwiedzenie obozu i zobaczenie wielu gatunków ptaków z bliska pod okiem ornitologów. Najzimniejsza pora roku jest zdecydowanie najmniej ciekawa ornitologicznie w ostoi. Póki jednak jezioro całkowicie nie zamarznie możemy jeszcze zobaczyć nieliczne wodne ptactwo, czy polującego na nie bielika. Z racji rozległych płycizn, ogromna większość jeziora zamarza szybko, uniemożliwiając tym samym ptakom żerowanie i wypoczynek. W trzcinach natomiast zimują wąsatki i wodniki. Wyposażeni w lupę ornitologiczną oraz profesjonalne lornetki, będziemy mogli samodzielnie wszystkie gatunki zaobserwować pod bacznym okiem ornitologa z Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego.
Przystanek nr  2
Jezioro Lubiechowskie – rynnowy zbiornik polodowcowy.
Od północy, otacza je las rosnący na wysokiej, piaszczystej skarpie – wydmie śródlądowej. Od południa, graniczy z polami. Powierzchnia jeziora to ok.16 ha. Największa głębokość ponad 3 metry. Dno jest płaskie, o dość stromych stokach. Mocno zarośnięte, pałką wąskolistna, szczawiem lancetowatym, grążelem, i rdestem. Brzegi porośnięte trzciną. Od południowego-zachodu, brzegi są niskie, zarośnięte roślinnością i niedostępne. Znajdujące się tu mokradła, łączą jezioro, Lubiechowskie z Rakutowskim. Na tym zbiorniku możemy spotkać bobry, ponieważ mają tu swoje żeremia. Najprzyjemniejszy, brzeg północny, na którym się znajdujemy, zagospodarowany jest turystyczne. Są tu drewniane wiatki, miejsce na ognisko, pole namiotowe i działający w okresie letnim bar. Jezioro posiada również wiele miejsc do wędkowania.
Przystanek nr  3
Jezioro Dzilno – miejsce na piknik.
Jezioro Dzilno  inaczej zwane też Króla to maleńki ale bardzo urokliwy i cenny przyrodniczo zbiornik. Jego powierzchnia to zaledwie 2,9 ha. Nad jeziorkiem znajduję się duża leśna polana na której do dyspozycji turystów są trzy drewniane wiaty oraz miejsce na ognisko a także dwie tablice informacyjne o zbiorniku i ochronie przeciwpożarowej. Ciekawostką są tu ogromne sosny które mają około 140 lat. Drzewa te były wiele lat temu żywicowane więc na pniach widoczne są ogromne blizny żywiczne. Polana przyjeziorna to idealne miejsce do odpoczynku, czy różnego rodzaju zabaw integracyjnych a nawet przeprowadzenia leśnego wykłady czy konkursu.
Przystanek nr 4
Osada leśna Krzywy Las – pomnik przyrody.
Osada choć maleńka, bo posiada tylko jedno domostwo, to bardzo dobrze znana przyrodnikom. W samym jej  środku, na ogromnej polanie, rośnie przepiękny 400-stu letni dąb szypułkowy, który jest od 1981r pomnikiem przyrody Gostynińsko-Włocłwskiego Parku Krajobrazowego. Jego wysokość to ponad 25m a w pierśnica pnia to około 7metrów. Cechą charakterystyczną drzewa jest ogromna dziupla do której zmieścić się może nawet kilka osób.
Przystanek nr 5
Osada Telążna Leśna, Jezioro Telążna.
Wieś Telążna leży nad morenowym jeziorem o tej samej nazwie. Linia brzegowa zbiornika jest prawie w całości zarośnięta, nie jest użytkowana turystycznie. Warto jednak zobaczyć jak pięknie komponuje się w jego sąsiedztwie mała cicha wieś. Kierując się dalej szlakiem niebieskim docieramy do wsi Telążna Leśna gdzie jeszcze do niedawna znajdowały się drewniane domy konstrukcji zrębowej i sumikowo-łąkowej, obecnie pozostała tylko leśniczówka. W pobliżu znajduje się miejsce pamięci narodowej zwanej „Migdalszczyzną” związane z okresem II wojny światowej.