Przystanek nr 1
Zabytkowy Kościół Parafialny w Kłótnie.
Neogotycki Kościół Parafialny pod wezwaniem Św. Trójcy w Kłótnie wzniesiony został w latach 1878 – 1881r. staraniem proboszcza M. Chlebowskiego, którego koszty pokrył Emilian Kretkowski. Kościół wzniesiony jest na rzucie wydłużonego prostokąta z węższym, dwuprzęsłowym prezbiterium zamkniętym trzema bokami ośmioboku. Załomy między szerszą nawą a węższą częścią ołtarzową wypełniają aneksy (zakrystia i kaplica) – założone na planie prostokątów. W pobliżu kościoła jest cmentarz parafialny rzymsko – katolicki z historycznymi nagrobkami z ok 1900r. Wpisany do rejestru zabytków – decyzja Nr 359/A z dn. 20.01.1995r.
Przystanek nr 2
Kompleks sportowo-rekreacyjny – Hala Sportowa i boiska Orlik w Baruchowie.
Hala Sportowa w Baruchowie to wielofunkcyjny obiekt sportowy przystosowany do rozgrywania zawodów sportowych, przeprowadzania treningów i ćwiczeń gimnastycznych.
Hala posiada boiska do:
– piłki ręcznej (pełnowymiarowe),
– piłki nożnej halowej – footsal,
– piłki siatkowej – 3 boiska, w tym 1 główne,
– piłki koszykowej – 3 boiska, w tym 1 główne z opuszczanymi koszami,
– badmingtona,
– tenisa ziemnego,umożliwiające rozgrywanie zawodów sportowych ww. dyscyplinach.
Istnieje także możliwość korzystania ze stołów do gry w tenisa stołowego. Obok hali znajduje się cały kompleks sportowo-rekreacyjny, w skład którego wchodzą boiska o nawierzchni sztucznej i boisko do piłki nożnej wraz z bieżnią o nawierzchni tartanowej. Boisko posiada własne zaplecze socjalno-szatniowe dla graczy oraz trybunę dla kibiców na 400 miejsc siedzących.
Na terenie przyległym do hali możemy również podziwiać kącik rekreacyjny, który stanowi miejsce wypoczynku i rekreacji , gdzie goście mogą mile spędzić wolny czas, odpocząć, zrelaksować się. Do dyspozycji jest  tu stół pingpongowy, stolik rekreacyjny – szacho- chińczyk, a także funkcjonalna altana.
Przystanek nr 3
Neoklasycystyczny dwór Rodziny Kretkowskich w Baruchowie z końca XIX w. oraz park przydworski w stylu krajobrazowym.
Dwór został wzniesiony pod koniec XIX wieku dla Emiliana Kretkowskiego – syna ówczesnego sędziego pokoju. Pierwotnie powstał korpus główny obecnego dworu, który wzniesiony został z wykorzystaniem fundamentów starszego założenia. W późniejszym czasie, jeszcze pod koniec XIX wieku, także przez Emiliana dostawione zostały skrzydła boczne dworu. Powstało założenie na rzucie litery H, nakryte dachami dwuspadowymi. Główne wejście do dworu znajduje się w niewielkim ryzalicie umieszczonym w osi elewacji frontowej. Prawe skrzydło rezydencji jest parterowe, a lewe piętrowe. Przed budynkiem  znajduje się kolisty, reprezentacyjny podjazd. Całość otoczona jest parkiem krajobrazowym. W 1894 roku majątek przejął Leon Emilian, syn Emiliana. Po śmierci Leona Emiliana majątkiem zarządzała jego żona Maria z Strzeszewskich. W 1940 roku została ona wysiedlona przez Niemców. Po II wojnie światowej majątek rozparcelowano, a we dworze umieszczono szkołę podstawową, a następnie klub młodzieżowy. Od 1984 roku, po kapitalnym remoncie
w budowli mieści się Urząd Gminy.
Przystanek nr 4
Świetlica wiejska we wsi Grodno.
W tym miejscu goście będą mieć czas na odpoczynek, zwiedzanie świetlicy, wspólną integrację, zabawę czy posiłek. Przejeżdżając przez wieś Bilno napotykamy pozostałości po modrzewiowym dworze z ok. 1850 roku. Niestety w obecnej chwili z pozostałego budynku nie pozostało nic oprócz wspomnień i parkanu z kamienia i czerwonej cegły.
Przystanek nr 5
Kujawsko-Dobrzyński Park Etnograficzny w Kłóbce.
Skansen w Kłóbce prezentuje kulturę ludową dwóch regionów: Kujaw i Ziemi Dobrzyńskiej i obejmuje okres od II połowy XIX do lat 60-tych XX wieku. Na obszarze ok. 6 ha, wśród pięknej przyrody, postawionych zostało 17 obiektów (w tym najstarsze z XVIII w.) przeniesionych z kujawskich i dobrzyńskich wsi. Są to: chałupy (wnętrza urządzone na XIX – początek XX w. i okres międzywojenny), stodoły, budynki inwentarskie (chlewiki, obórki, stajnie), spichlerze, oraz kuźnia, garncarnia (lata 20. XX w.), wiatrak „koźlak”, remiza, karczma, a także szkoła z okresu międzywojennego (sala lekcyjna, kancelaria i mieszkanie nauczycielki). Uzupełnieniem krajobrazu odtwarzanej wsi są różnego rodzaju płotki, ogrodzenia, studnie, słomiane ule, piwniczki-ziemianki, a także kapliczki przydrożne. Niepowtarzalny klimat tworzą ogródki przydomowe, poletka uprawne, sady, a przede wszystkim zwierzęta hodowlane i domowe. Letnią atrakcją są organizowane trzykrotnie w sezonie wakacyjnym festyny z cyklu „Z życia dawnej wsi” z występami zespołów ludowych i rozmaitymi pokazami: zajęć domowych oraz gospodarskich (wyrób masła, kaszy, tłoczenie oleju, młócka itp.), a także wiejskich rzemieślników. Tuż przy skansenie powstaje obecnie Muzeum Wsi Kujawskiej, które również będzie ważnym punktem naszej wyprawy. Na potrzeby stworzenia tej placówki został zakupiony dwór Orpiszewskich wraz z otaczającym go parkiem. Zbudowany w XIX wieku dworek był ruiną, a pięknie położony na ponad siedmiu hektarach malowniczy ogród w stylu angielskim był bardzo zaniedbany. Dziś prace remontowe są już w zaawansowanym stopniu, więc mamy nadzieję, że jego otwarcie zbiegnie się z sukcesem naszego programu – Podróż Zieloną Kolejką.
Przystanek nr 6
Dwór  we wsi Unisławice z poł. XIX w.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z pocz. XV w. Unisławice należały m.in. do Zakrzewskich, Skarbków, Apanowiczów. Ostatnimi właścicielami majątku do 1939 r. byli Jankowscy i Strasburgerowie. Istniejący tu dwór pochodzi z 2 poł. XVIII w., a w poł. XIX w. został przebudowany w stylu klasycystycznym. Po 2 wojnie światowej majątek został przejęty przez Skarb Państwa Polskiego. Dwór sukcesywnie popadał w ruinę, aż do końca XX w. gdy został nabyty przez nowych właścicieli i odrestaurowany. Dwór w stylu klasycystycznym, wybudowany na wcześniejszych piwnicach gotyckich, na planie prostokąta. Budynek parterowy, kryty dachem dwuspadowym z naczółkami. W osi wejściowej nieznaczny ryzalit z arkadowym wejściem, poprzedzony schodami, nad nim efektowna piętrowa wystawka zdobiona pilastrami i gzymsami, przechodząca nad całym korpusem dworu między elewacjami, ozdobiona trójkątnymi frontonami. W elewacji ogrodowej schody ujęte murkami. Park krajobrazowy z końca XIX w. o pow. około 2ha, niegdyś znacznie większy. Jego ozdobą są dwa śródparkowe stawy – przed fasadą dworu, z zachowanymi zabytkowymi schodkami i drugi w płn.-wschodniej części założenia. Obecnie park jest zadbany i stanowi ciekawą enklawę wysokiej zieleni. Rośnie tu drzewostan w wieku 100-150 lat, reprezentowany przez kasztanowce, dęby, lipy, wierzby i wiele in. Walory przyrodnicze parku uzupełnia bogaty podszyt.
Przystanek nr 7
Więsławice – eklektyczny pałac Kretkowskich.
Eklektyczny pałac w Więsławicach został wzniesiony w latach 1880-90, prawdopodobnie z fundacji rodziny Kretkowskich. Rezydencja została przebudowana w 1910 roku. Jest to dwukondygnacyjna, murowana budowla, nakryta dachem z blachy cynkowej. Zbudowana na planie prostokąta jest otoczona parkiem krajobrazowym ze stawem. Główne wejście znajduje się w osi frontowej elewacji i jest poprzedzone gankiem z tarasem. Na elewacjach zachowały się kartusze herbowe poprzednich właścicieli. W latach międzywojennych właścicielem pałacu był Stefan Zygmunt Kretkowski. Po wojnie pałac był w rękach miejscowego PGR-u, który doprowadził go do ruiny. Obecnie znajduje się w prywatnych rękach i jest w trakcie renowacji. Właściciel odbudował już wnętrza i zamieszkał w budowli.